کارناوالی و پروژه بزرگ ایتالیایی سازی یوونتوس
![]() |
یوونتوس در مسیر بازتعریف هویت خود قرار گرفته است؛ مسیری که قرار است در آن، استعدادهای ایتالیایی جایگاه پررنگتری در ترکیب تیم پیدا کنند و ارتباط میان باشگاه و فوتبال ایتالیا بار دیگر تقویت شود. جووانی کارناوالی، مدیرعامل و مدیرکل جدید بیانکونری، این رویکرد را بهروشنی مطرح کرده و قصد دارد در کنار حفظ قدرت رقابتی تیم، سهم بازیکنان ایتالیایی را در پروژه ورزشی یووه افزایش دهد.
کارناوالی در اظهارات اخیر خود تأکید کرده است که
ایده اصلی او، ایجاد هویتی ایتالیاییتر در یوونتوس و جذب بازیکنان بومی بیشتری است. البته این هدف از نگاه او به معنای جذب بازیکنان صرفاً به دلیل ملیتشان نیست. یوونتوس همچنان به بازیکنان باکیفیت نیاز دارد و انتخابها باید بر اساس توانایی فنی، ظرفیت پیشرفت و نیازهای واقعی تیم انجام شوند. چالش اصلی، پیدا کردن بازیکنان ایتالیاییای است که بتوانند در سطح انتظارات باشگاهی با تاریخ و جاهطلبی یوونتوس رقابت کنند.
یکی از بخشهای مهم این برنامه، توجه جدیتر به استعدادهای جوان است. کارناوالی میخواهد یوونتوس علاوه بر بررسی بازار نقلوانتقالات، از ظرفیت بازیکنان آیندهدار نیز استفاده کند؛ چه با وارد کردن آنها به تیم اصلی و چه از طریق برنامهای مرحلهای که به بازیکنان فرصت کسب تجربه در باشگاههای دیگر را میدهد. در این نگاه، مسیر پیشرفت بازیکن باید از مدتها قبل طراحی شود و جذب استعدادها تنها به خریدهای مقطعی در بازار محدود نماند.
در همین راستا، تیم مدیریتی یوونتوس نام چند بازیکن ایتالیایی را زیر نظر دارد. لورنزو پالِمیسانی، دروازهبان جوان، و مایکل کایوده، مدافع کناری، از جمله گزینههایی هستند که در گزارشهای اخیر درباره برنامه ایتالیاییسازی باشگاه مطرح شدهاند. با این حال، مطرح شدن نام یک بازیکن در فهرست گزینهها به معنای نهایی شدن مذاکرات یا قطعی بودن انتقال او نیست. این نامها بخشی از تصویری بزرگتر هستند؛ تصویری که در آن یوونتوس میخواهد برای آینده خود بازیکنانی بااستعداد و قابل اتکا پرورش دهد یا به خدمت بگیرد.
این سیاست میتواند در بلندمدت به شکلگیری هستهای ایتالیایی در تیم کمک کند؛ هستهای که در کنار بازیکنان خارجی باکیفیت، به ترکیب هویت مشخصتری بدهد. یوونتوس در سالهای گذشته همواره با بازیکنان ایتالیایی تأثیرگذار شناخته شده و بازگشت به چنین الگویی میتواند پیوندی میان سنت باشگاه و نیازهای فوتبال مدرن ایجاد کند.
با این حال، اجرای این پروژه ساده نخواهد بود. کارناوالی به دشواری پیدا کردن بازیکنان ایتالیایی باکیفیت اشاره کرده و میداند که رقابت در بازار بینالمللی، محدودیتهای اقتصادی و ارزش بالای استعدادهای داخلی، تصمیمگیری را پیچیده میکند. بنابراین، موفقیت این برنامه به انتخابهای دقیق، برنامهریزی بلندمدت و ایجاد تعادل میان تجربه، استعدادهای جوان و کیفیت فنی بستگی خواهد داشت.
پیام کارناوالی روشن است:
یوونتوس باید همچنان تیمی مدعی و آماده رقابت برای قهرمانی باقی بماند، اما در کنار آن، هویت ایتالیایی خود را نیز تقویت کند. هدف صرفاً افزایش تعداد بازیکنان ایتالیایی در فهرست تیم نیست؛ بلکه ساختن ترکیبی است که کیفیت لازم برای پیروزی را داشته باشد و در عین حال، پیوند عمیقتری با فوتبال ایتالیا برقرار کند.
اگر این برنامه با ثبات و دقت دنبال شود، پروژه کارناوالی میتواند به یکی از محورهای اصلی آینده یوونتوس تبدیل شود؛ پروژهای که قرار است میان سنت و جاهطلبی، پرورش استعداد و رقابت در بالاترین سطح، تعادلی تازه ایجاد کند.










